By Alexander Apostolides on November 11, 2010

Sleepwalking into a major crisis: 1931, 2010.

In 1931 the colonial government of Cyprus was facing an unprecedented problem: possible bankruptcy. Having used up its meagre reserves during the economic recession, the government found a market that was unwilling to lend to it and a domestic population that was already squeezed hard by the combined calamity of declining global prices and exceptional drought. The colonial government attempted to raise taxation, but it was denied by the Cypriot legislative council, which was demanding that the government first reduced its wage expenditure. The governor did not want to be in conflict with the organisation he relied for in order to govern, and thus he decided that inactivity was the best policy. The result was a further slide in recession, social upheaval and rioting.
The similarities with the current situation are striking. In 2009 the current government was faced with a similar choice – the possibility that the unsustainable budget deficit would lead to future bankruptcy. Having attempted to raise taxation, they found their way blocked by the parliament, which was perhaps indirectly requesting that government expenditures (of which wages is the largest share) where first contained. The government’s response was to wait and borrow, unwilling to be in conflict with the powerful lobby of government officials that PASIDY represents. The result is that we are sleepwalking through the recession: shops are being shut, unemployment has reached record levels and not performing debts are mounting. The issue of this "wait and see" policy is clear:the government is not active in any major way to help the economy find its way to prosperity.
Like in 1931, the present government, is faced with the choice of either increasing investment to help the economy (which it can only do without borrowing only if it reduces government wages), or reducing investment and keeping those who help it rule satisfied. I worry that it has chosen the latter. The result is an economy that has no government helping hand while our public debt is still creeping towards the danger zone. Let us hope the parallels with 1931 end soon, before it is too late.

5 comments:

  1. Αλέξανδρε, αφού το κράτος μας αντιλαμβάνεται το ρόλο του ως τον εκ εργοδότη-χουβαρντά για τους δημόσιους υπάλληλους με βερεσέδια για να πλουτίζουν οι κεφαλαιοκράτες του Λονδίνου και της Φρανκφούρτης, εις βάρος του φορολογούμενου και συνταξιούχου, υπάρχει άλλη λύση από τη μετανάστευση; νομίζω πως όχι...

    ReplyDelete
  2. Σε ευχαριστώ για το σχόλιο σου αλλά δεν θα συμφωνήσω. Δεν είμαστε υπόλογοι σε ξένα κεφάλαια, και οι κατάσταση της οικονομίας τώρα είναι καθαρά ενδογενής. Εάν οποιαδήποτε κυβέρνηση από το 1960 αντιστέκονταν στις απατήσεις της ΠΑΣΙΔΥ τότε ο ιδιωτικός χορός στην Κύπρο θα ήταν δυναμικός, με ψηλότερους μισθούς από το δημόσιο. Αυτός πρέπει είναι ο στόχος μας σαν κοινωνία.

    ReplyDelete
  3. Αλέξανδρε αναφέρομαι στον κρατικο δανεισμό που τα τελευταία χρόνια γίνεται κυρίως από το εξωτερικό. Κανένας άλλος δεν κερδίζει σε τόσο μεγάλο βαθμό όσο ο δανειστής όταν τα κράτη κανουν αλόγιστα ελλείμματα.

    ReplyDelete
  4. Είναι αλήθεια ότι έχει αυξηθεί κάπως ο εξωτερικός δανεισμός αλλά ένα μέρος του είναι λογικό. Υπάρχουν χαμηλά επιτόκια ώστε η αποπληρώση πάλεων δάνειων με νέα με χαμηλότερα επιτόκια είναι σωστή πολιτική. Εγώ ανησυχώ για τα νέα δάνεια που βασικά έχουν παρθεί για να μην έρθει η κυβέρνηση σε ρήξη με την ΠΑΣΙΔΥ . Τι ανήσυχο σε αυτά που αρχικά διατύπωσες είναι ότι στην Κύπρο και την Ελλάδα μας αρέσει να φταίμε άλλους (το μεγάλο κεφαλαίο, γερμανούς, άγγλους και αμερικανούς) για τις δίκες μας αποφάσεις. Είναι σημαντικό ότι εμείς οι Κύπριοι διαλέξαμε αυτήν την πορεία με το να μην κάνουμε καμία σημαντική οικονομική μεταρρύθμιση και εμείς φταίμε για την αίσθηση του χρέους.

    ReplyDelete
  5. Ακριβώς. και καταντήσαμε να χρηματοδοτούμε την ανάπτυξη με δανεικά θεωρώντας τη μέθοδο αυτή ως την πιο αποτελεσματική, μια και το απέδειξε η διεθνής εμπειρία στη δεκαετία του 1930. Ωστόσο, η συνεχής εφαρμογή της μεθόδου αυτής για ενίσχυση της ανάπτυξης τις τελευταίες δεκαετίες, την κατέστησε αναποτελεσματική, όπως ακριβώς καθίσταται αναποτελεσματικό και το αντιβιοτικό μετά από συνεχή αλόγιστη και άσκοπη χρήση.

    ReplyDelete